Artykuł
Peruka zamiast czapki: historia, pielęgnacja i wybór
Eleganccy Europejczycy nierzadko wywoływali zazdrość tym, że paradują w kożuchach i futrach, ale bez nakrycia głowy. Oczywiście ich łagodna zima pozwala demonstrować taki hart ducha, ale przy naszej surowej jakoś chce się osłonić uszy przed mrozem i wiatrem. Jednak czapki to kapryśna rzecz: jednym pasuje każda, a innym żadnej nie można dobrać. A i czasem chce się zadać szyku w chłody à la Europa. Tylko przy tym nie zsinieć z zimna. Tu z pomocą modnisiom przychodzi dawny wynalazek ludzkości – peruka.
STAROŻYTNE RZYMIANKI NOSIŁY WŁOSY BARBARZYŃCÓW
Wyroby perukarskie mają dokładnie tyle lat, co samo pojęcie luksusu. Jeszcze w starożytnym Rzymie szczególnie ceniono peruki wykonane z jasnych włosów pojmanych barbarzyńców, a jako barwnik miejscowe elegantki preferowały złoty pył. Od tego czasu sztuczne włosy to cieszyły się niezwykłym powodzeniem, jak we Francji XVIII wieku, to znowu popadały w niełaskę, jak w XIX wieku, kiedy kobiety nagle wolały proste fryzury.
Peruki powróciły w latach 60. XX wieku. Związek Radziecki nie był tu wyjątkiem: rodzime filmy "Brylantowa ręka" i "Iwan Wasiljewicz zmienia zawód" uwieczniły dość niezgrabne egzemplarze tych produktów z tamtego okresu. A w burzliwych latach 90. "czapeczki ze sztucznych włosów" zyskały funkcję wyrażania siebie: zielone, fioletowe, białe peruki, zrodzone z lekkiej ręki undergroundowych projektantów mody, błyskawicznie wdarły się na ulice metropolii. Jak dawniej, wyroby perukarskie są aktualne i dziś: kulturę ich noszenia zaszczepiają nasi idole - Kirkorow, Pugaczowa, Allegrowa.
Dla jednych ukrycie łysiny, dla innych zmiana wizerunku, a dla jeszcze innych ogrzanie się.
Mistrzowie perukarstwa mają w zasadzie dwie grupy klientów: tych, którzy z jakiegoś powodu częściowo lub całkowicie stracili włosy, oraz ludzi chcących zmienić swój wygląd.
Pierwsi mogą uciec się zarówno do "pełnej czapki", czyli produktu pokrywająego całą głowę, jak i do integracji włosów. To najnowsze osiągnięcie mistrzów perukarstwa to siatka, w którą wplecione są włosy. Nakłada się ją na głowę, a własne włosy, przeciągnięte przez oczka, mieszają się z doczepianymi, nadając fryzurze naturalny wygląd i gęstość. Właściciele niewielkich łysin często zadowalają się miejscową treską - mini-peruką. Jeśli jednak wybrałeś nie pełną perukę, ale integrację włosów, to najprawdopodobniej taki kok trzeba będzie zrobić na zamówienie, aby harmonijniej łączył się z Twoją naturalną fryzurą.
Do zmiany wizerunku nadają się różne rodzaje wyrobów perukarskich - w zależności od stopnia pożądanej "nowości wizerunku", ale dla spragnionych spacerów po chłodzie bez nakrycia głowy odpowiednie będą tylko pełne peruki. Zastąpić nakrycie głowy chroniące przed zimnem może w pełni gotowa peruka. Takie produkty są powszechnie dostępne, lekkie i niedrogie: płacąc na targu 600 rubli za "włosianą czapkę", za kilka miesięcy można ją zmienić na nową. Ale są też istotne wady. Gotowe peruki wykonywane są maszynowo, taśmowo i stanowią pasma włosów przymocowane rzędami do podstawy. A to może być wyraźnie widoczne, jeśli w wietrzny dzień pasma niefortunnie się rozpadną. Ponadto standardowe peruki mogą drapać głowę, dlatego przy zakupie należy je starannie dobierać nie tylko według zasady "żeby było pięknie", ale i "żeby było wygodnie".
Najdroższe wyroby perukarskie wykonywane są na zamówienie – ręcznie, z uwzględnieniem życzeń i cech wyglądu klienta. Dla uzyskania największej naturalności peruki mistrz musi indywidualnie przymocować każdy ze 100 tysięcy włosków. Praca ta może trwać kilka miesięcy.
Jeśli sądzić po ilości sprzedanego towaru, największą popularnością wśród naszych modnisi cieszą się dopinki (pasmo na spince można kupić za 60 - 300 rubli). Jednak pod względem zyskowności na pierwszym miejscu są peruki, których cena waha się od 15 dolarów na bazarach do 1,5 tysiąca "zielonych" w salonie i trzech tysięcy w pracowni. Ponad połowa klientów drogich salonów-sklepów to przedstawiciele zawodów twórczych: aktorzy, prezenterzy telewizyjni, DJ-e, gwiazdy estrady i inni, przy czym mężczyzn wśród nich jest nie mniej niż kobiet.
MIĘDZY NATURALNOŚCIĄ A PRAKTYCZNOŚCIĄ
Oczywiście "naturalna" peruka wygląda lepiej. Co więcej, tylko w niej można zmieniać kolor poprzez farbowanie włosów. Ale jednocześnie utleniają się one pod wpływem środowiska i wymagają okresowej odnowy. Kobietom preferującym strzyżenie do ramion specjaliści polecają naturalne włosy - mniej podrażniają skórę, lepiej układają się we fryzurze. Ponadto takie peruki są znacznie trwalsze: przy dobrej pielęgnacji posłużą trzy-cztery lata, podczas gdy sztuczne - najwyżej rok.
Jednocześnie nowoczesne materiały syntetyczne są znacznie wygodniejsze i praktyczniejsze od tych używanych w przeszłości. A zrobione z nich peruki wyglądają jak naturalne. Większość zamienników włosów obecnie wytwarza się z nowego włókna akrylowego - kanekalonu. Jego pasma nie opadają po umyciu i w wilgotną pogodę, nie wymagają specjalnej pielęgnacji, dobrze poddają się układaniu i kręceniu. Zaletą kanekalonu przed ludzkim włosem jest to, że mniej się plącze i szybko schnie. Włókna syntetyczne są lżejsze od naturalnych, co może ulżyć masywnej fryzurze o 100 g.
PERUKA TO NIE CZAPKA - W MISCE NIE WYPIERZESZ
Jeśli w mieście nie ma specjalnych salonów, gdzie Twoją "włosianą czapeczkę" mogą umyć, uczesać, ułożyć, ufarbować, a nawet podciąć, lub te usługi są dla Ciebie za drogie, o pielęgnację trzeba będzie zadbać samemu. W tym celu należy zapamiętać następujące zasady.
nie należy spać w peruce.
trzeba ją starannie składać, aby nie powstały zagięcia, a najlepiej stawiać na specjalnym stojaku, który pozwala zachować kształt fryzury.
naturalne "cudze" lub sztuczne włosy brudzą się tak samo jak Twoje własne, jednak trzeba je odpowiednio prać!
Raz na dwa-trzy tygodnie zwilżoną szamponem perukę należy przepłukać pod strumieniem zimnej wody. Ważne jest, aby pamiętać, że sztucznych peruk nie można suszyć suszarką i dopiero po całkowitym wyschnięciu włosów w peruce można je rozczesać.
